Όταν αποδεχτείς τον εαυτό σου , θα τον αποδεχτούν και οι άλλοι



“Στην πραγματικότητα, καθένας μας είναι από μόνος του ένα νησί και μπορεί να χτίσει γέφυρες με άλλα νησιά μόνο εάν, αρχικά, είναι διατεθειμένος να είναι ο εαυτός του και του επιτρέπεται να είναι ο εαυτός του...
Θεωρώ λοιπόν πως όταν μπορώ να δεχτώ έναν άλλον άνθρωπο, πράγμα που σημαίνει να δεχτώ τα συναισθήματα, τις στάσεις, και τα πιστεύω του ως ένα αληθινό και ζωτικό κομμάτι του εαυτού του, τότε τον βοηθάω να γίνει «πρόσωπο», κι αυτό έχει μεγάλη αξία.

Το επόμενο δίδαγμα ίσως είναι δύσκολο να το επικοινωνήσω. Είναι το ακόλουθο: Όσο περισσότερο ανοιχτός είμαι στις δικές μου πραγματικότητες και σε αυτές των άλλων ανθρώπων, τόσο λιγότερο εύχομαι να προλάβω «να διορθώσω τα πράγματα». 

Όσο προσπαθώ να ακούω τον εαυτό μου και την εμπειρία που συντελείται μέσα μου, κι όσο προσπαθώ να επεκτείνω μια τέτοια στάση και στους άλλους, τόσο περισσότερο σεβασμό νιώθω για την περίπλοκη διαδικασία της ζωής.

Έτσι τείνω όλο και λιγότερο να προσπαθώ να διορθώσω τα πράγματα, να βάζω στόχους, να διαπλάθω τους ανθρώπους, να τους χειρίζομαι και να τους ωθώ στις κατευθύνσεις που θέλω.

Είμαι πολύ πιο ευχαριστημένος με το να είμαι απλά ο εαυτός μου και να αφήνω και τους άλλους να κάνουν το ίδιο.

Καταλαβαίνω πολύ καλά πως ίσως ακούγεται κάπως περίεργο, σχεδόν σαν ανατολίτικη άποψη.

Τι είναι η ζωή, αν δεν πρόκειται να κάνουμε πράγματα στους ανθρώπους;

Τι είναι η ζωή, αν δεν πρόκειται να τους διδάξουμε τα πράγματα που εμείς νομίζουμε πως πρέπει να μάθουν;Τι είναι η ζωή αν δεν πρόκειται να τους κάνουμε να σκέφτονται και να νιώθουν όπως εμείς;

Πως μπορεί κάποιος να υιοθετήσει μια τόσο ανενεργή άποψη σαν αυτή που εκφράζω;

Είμαι σίγουρος πως παρόμοιες στάσεις αποτελούν μέρος των αντιδράσεων πολλών από εσάς.

Κι όμως το παράδοξο της εμπειρίας μου είναι πως όσο περισσότερο είμαι διατεθειμένος να είμαι απλά ο εαυτός μου, μέσα σε όλη την περιπλοκότητα της ζωής, κι όσο περισσότερο είμαι διατεθειμένος να κατανοήσω και να αποδεχτώ τις πραγματικότητες σ’ εμένα και στους άλλους, τόσο περισσότερο συντελείται η αλλαγή.

Το ακόμα πιο παράδοξο είναι πως ο καθένας μας, στο βαθμό που είναι πρόθυμος να είναι ο εαυτός του, ανακαλύπτει πως δεν αλλάζει μόνο αυτός, αλλά και αυτοί με τους οποίους συνδέεται. Πρόκειται για ένα πολύ ζωντανό κομμάτι της εμπειρίας μου κι ένα από τα πιο ουσιαστικά πράγματα που νομίζω πως έχω μάθει στην προσωπική και επαγγελματική μου ζωή”

Απόσπασμα από το βιβλίο «Το γίγνεσθαι του προσώπου», Rogers Carl, Εκδόσεις Ερευνητές (2006).

Ο Carl Rogers (1902-1987) , διάσημος Αμερικάνος καθηγητής , ψυχοθεραπευτής και συγγραφέας , θεωρείται εκπρόσωπος της ανθρωπιστικής σχολής , της τρίτης μεγάλης σχολής στην ψυχολογία (μαζί με τον Freud και τους συμπεριφοριστές ). Είναι θεμελιωτής της φαινομενολογικής θεώρησης της ψυχολογίας και συνιδρυτής (μαζί με τον Maslow) της ανθρωπιστικής ψυχολογίας .

Πρωτοπόρος στο διαχωρισμό της ψυχοθεραπευτικής  και συμβουλευτικής εργασίας από την ψυχανάλυση , συγκρότησε και παρουσίασε ψυχοθεραπεία και συμβουλευτική , η οποία προκάλεσε σημαντικές ρίξεις και ανατροπές στο θεραπευτικό κατεστημένο . Η προσωπικότητα του , η αυστηρότητα της επιστημονικής έρευνας αλλά και η συγγραφή δεκαέξι ιδιαίτερα πρωτοτύπων βιβλίων και διακόσια και πλέον επιστημονικών άρθρων δικαιολογούν τι  σημαντική επιρροή του στο χώρο της ψυχολογίας . Κατά την διάρκεια της ζωής του ο Rogers εκλέχθηκε σε σημαντικές θέσεις και τιμήθηκε με πολλά βραβεία και διακρίσεις  

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Previous
Next Post »