Ελένη Καραμαγκιώλη - Το μονόπρακτο, που ήθελε να γίνει επιθεώρηση

Σκηνή πρώτη:
Δυο φίλες , γύρω στα τριάντα, μια ξανθιά μια καστανή. Στρογγυλό τραπέζι ι στο κέντρο του μπαρ...
Γύρω τους μασκαρεμένοι χορεύουν, σερπαντίνες πάνε κι έρχονται, η σερβιτόρα , μια μινιόν Κοκκινοσκουφίτσα, ρωτά γλυκά όλους μας, εάν θέλουμε κάτι, καραμούζες, σφυρίχτρες, ένα κοκτέιλ, αυτές σαν να τους μίλησε ο κακός ο λύκος.

Κοιτάνε η μια την άλλη με ύφος είμαστε στον ΟΗΕ, και λύνουμε αυτή τη στιγμή το προσφυγικό, πίνουν το λευκό κρασί τους, και είναι σαν φριζαρισμένες εικόνες σε βίντεο κλιπ των Duft Punk με όλους τους άλλους να κινούνται γύρω τους σε μέθεξη- κι εκείνες να  παραμένουν σε  έξη στο μαύρο..

Κάποια στιγμή απελευθερώνονται στον αέρα μικρά, πολύχρωμα μπαλόνια, παίζουμε κάτι σαν βόλεϊ όλοι, τα στέλνουμε σε διάφορες κατευθύνσεις, πάνω από τα κεφάλια τους περνάει το πρώτο, ούτε βλέμμα, το δεύτερο χτυπά στο ποτήρι, η καστανή το σπρώχνει πιο πέρα μην εμποδίσει την περισυλλογή της μετά τα μεσάνυχτα σε αποκριάτικο πάρτι, ένας τύπος δίπλα τους με γυαλιά παίρνει ένα κόκκινο και της το προσφέρει.

Εκείνη του ρίχνει ματιά Αντουανέτας προς δουλοπάροικο, κοιτάζει μια αυτόν μια το μπαλόνι, και γυρίζει το κεφάλι στην άλλη σοβαρή φίλη.

Ο τύπος μένει με το μπαλόνι στο χέρι σαστισμένος. Είμαστε δέκα άτομα που βλέπουμε την σκηνή. Αρχίζουμε μετά από δευτερόλεπτα να τον βομβαρδίζουμε με μπαλόνια, στο rythme is a dancer του κλείνουμε το μάτι, σηκώνουμε ποτήρια και γελάμε μεταξύ μας, το κόκκινο μπαλόνι σκάει πάνω στον χορό μαζί με την φούσκα του παραπόνου την επομένη στο γραφείο: « Ε, τα ίδια πως να τα περάσουμε. Και δεν υπάρχουν και άντρες».


Σκηνή  Δεύτερη

1. Ταβέρνες, Νιάρχος, Εσπλανάδα, Waffle’s House , εκτός του ότι παιδιά σε αριθμό τριπλάσιο δημοτικού σχολείου ( όλων των τάξεων) διεκδικούν παγωτό και πατάτες, με τσιρίδα και παρατεταμένο κλάμα, γονείς επίσης πολλοί με ακλόνητη πεποίθηση ότι το/ τα παιδιά τους είναι μικρά θαύματα με μεγάλη όρεξη, κι εμείς « οι άλλοι», μάρτυρες του μαγικού να σκούζει η μάνα και το παιδί να μην ακούει. Ποτέ όμως.

2. Συνταξιούχοι κωφοί να κραυγάζουν για τον λογαριασμό στο διπλανό τραπέζι και οι γυναίκες τους να σχολιάζουν Φουρέιρα και Σκορδά, καπάκι μετά την  ανταλλαγή άποψης για ταραμοσαλάτα.

3. Μασκαρέματα τσίρκου και πλανόδιου θιάσου του πάλαι ποτέ, και το αμίμητο Χρόνια πολλά μέσα από τη μάσκα του Jumbo.

* Mικρή όταν ήμουν με είχε ρωτήσει αγόρι λάτρης των Cure αν ακούω Μαντόνα. Είχα αρνηθεί μουρμουρίζοντας το Holiday.
** Τη Σαρακοστή ζηλεύω πολύ τα αποδημητικά πουλιά. Και δη όσα ίσως φτάσουν Cape Town.

Solygeiablog.gr - Ελένη Καραμαγκιώλη

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Previous
Next Post »